حافظه‌ی ما زیرِ فشار و نفوذِ دائمی تصوّرات و رؤیاهای ماست، و از آن‌جا که دچارِ
این وسوسه هستیم که رؤیاها و خیال‌بافی‌های خودمان را واقعی بگیریم، ازدروغ‌های
خودمان هم حقیقت می‌سازیم. حقیقت، در مقایسه با خیال، تنها ازاهمیتی نسبی
برخورداراست؛ چرا که هردوی آن‌ها به یک اندازه زنده و شخصی هستند.


لوئیس بونوئل

اشک رازی ست
لبخند رازی ست
عشق رازی ست
اشک آن شب لبخند عشقم بود
●
قصه نيستم که بگوئی
نغمه نيستم که بخوانی
صدا نيستم که بشنوی
يا چيزی چنان که ببينی
يا چيزی چنان که بدانی
من درد مشترکم
مرا فرياد کن.
●
درخت با جنگل سخن می گويد
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن می گويم
نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده،
من ريشه های ترا دريافته ام
با لبانت برای همه لب ها سخن گفته ام
و دست هايت با دستان من آشناست


احمد شاملو/ عشق عمومی