بچه که بودم هیچ وقت دوست نداشتم پارا گرافی رو با نقطه تمام کنم وبرم سرخط .

همیشه احساس بدی داشتم . احساس میکردم وقتی نقطه ای میزارم و میرم سرخط

چیزه جدیدی رو شروع کنم دارم توی فرودگاه با کسی خداحافظی میکنم یا اینکه

به نوعی کسی رو ازدست میدم وباید آماده ی چیزه جدیدی بشم. جالبتر از همه

اینکه ناخودآگاه تا امروزهم همراه من مونده بود و من بهش توجه نکرده بودم.

مخصوصا توی زندگیم.(البته به این هم فکر کردم که شاید به این دلیل بود همیشه

دیکته هام 15-16میشد!!!). با خودم گفتم دیگه باید یاد بگیرم.که پاراگرافی رو

با یه نقطه تمام کنم وبا شجاعت برم سر خط برای شروع جملات جدید . گاهی وقتها

باید یک نقطه ی بزرگ گذاشت تا یادآوری بشه اون بخش به اتمام رسیده و داریم

میریم به سمت پاراگراف جدیدی اززندگی. برام سخته. ولی گویا باید یاد بگیرم .پس

از همین امروز شروع به یاد گرفتن میکنم نقطه

سر خط

Salvatore:I saw your daughter.She is very beautiful .I bet there

are many Salvatores running after him

Elena:a few, but there aren't many like you. I also have a son .He

? is older, and you

?Salvatore:no children .I am not married .Are you happy

Elena: all things considered ,yes . although it wasn't what I

dreamt of at that time

عاشق جملات و دیالوگ های ساده ای هستم که خیلی زیاد روی آدم تاثیر میزاره

وقتی سالواتوره میگه ازدواج نکردم. اون سکوت و غباری از غم در چشمان النا

وسالواتوره...

پادشاه گفت: خب پس خودت را محاکمه کن.این کار مشکل تر هم هست محاکمه

کردن خود از دیگران خیلی مشکلتراست.اگر توانستی در مورد خودت قضاوت

درستی بکنی معلوم می شود یک فرزانه ی تمام عیاری
شازده کوچولو گفت : من هر جا باشم می تونم خودم رو محاکمه کنم

نکته ای در مورد شب چله.برام جالب بود

شب چله(یلدا) یا شب ستایش خورشید از آیین‌های پیش زرتشتی است .در زمان

زرتشت پاک نیز این ایزد و این روزی بزرگ بوده،...

اینجا بخوانید http://mainim.blogspot.com/

دروصالت چرا بیاموزم
در فراقت چرا بیاموزم
یا تو با درد من بیامیزی
یا من از تو دوا بیاموزم
می گریزی ز من که نادانم
یا بیامیزی یا بیاموزم
پیش از این نازوخشم می کردم
تا من از تو جدا بیاموزم
در فراقت سزای خود دیدم
چون بدیدم سزا بیاموزم
خاک پای تو را بدست آرم
تا ازو کیمیا بیاموزم
در هوایش طواف سازم تا
چون فلک در هوا بیاموزم
بند هستی فرو گشادم تا
همچو مه بی قبا بیاموزم
همچو ماهی زره ز خود سازم
تا ببحرآشنا بیاموزم
همچو دل خون خورم که تا چون دل
سیر بی دست و پا بیاموزم
در وفا نیست کس تمام استاد
پس وفا از وفا بیاموزم
ختمش این شد که خوش لقای منی
از تو خوش خوش لقا بیاموزم

اشعار مولانا رو خیلی زیاد دوست دارم مخصوصا وقتی با صدای شاملو خونده میشن

پست قبل طی اشتباهاتی پاک شد.کپیش هم نداشتم...

لنی، اول با اين جوان که يک کلمه هم انگليسی نمی‌دانست رفيق شده بود به همين

دليل روابطشان با هم بسيار خوب بود. اما سه ماه نگذشته بود که جوان شروع

کرد مثل بلبل انگليسی حرف زدن و فاتحه‌ی دوستی‌شان خوانده شد. فورا ديوار

زبان ميانشان بالا رفته بود. دیوار زبان وقتی کشيده می‌شود که دو نفر به يک

زبان حرف می‌زنند. آن وقت ديگرمطلقا نمی‌توانندحرف هم را بفهمند…

مخترع روش لينگافون دشمن بشر بوده. حجاب بی‌زبانی را دريده. توی روابط

شيرين عاطفی خرابی کرده و زيباترين ماجراهای عاشقانه را به هم زده...

خداحافظ گاری کوپر/ رومن گاری/ترجمه سروش حبيبی

اینقدر تعریف از این کتاب شنیدم که شروع به خوندنش کردم و خوشم هم آمد ولی در

بین راه کتاب دیگری از همین نویسنده گرفتم تا بعد از اتمام این خواندنش رو شروع

کنم. "زندگی در پیش رو". چون عادت دارم کتابهایی رو که می گیرم به مقدمه یا چند

صفحه ی اولش نگاهی بندازم کتاب رو باز کردم و اونقدر لذت بردم که چند روز

کتاب اولی رو کنار بذارم... درکل از هر دو لذت بردم مخصوصا دومی....

گلوله‌ها از بدن بیرون می‌آمدند و به داخل مسلسل‌ها برمیگشتند، و قاتل‌ها عقب
میرفتند و عقب‌عقبکی از پنجره پایین میپریدند. وقتی آبی ریخته میشد، دوباره
بلند میشد و توی لیوان میرفت. خونی که ریخته شده بود دوباره داخل بدن میشد

و دیگر هیچ‌کجا، نشانه‌یی از خون نبود.زخم‌ها بسته میشدند.آدمی که تف کرده
و تف‌ش به دهان‌ش برمیگشت. اسب‌ها عقب‌عقبکی میتاختند و آدمی که از طبقه‌ی
هفتم افتاده بود، بلند میشد و از پنجره میرفت تو. یک دنیای وارونه‌ی راستکی بود
و این قشنگ‌ترین چیزی بود که توی این زندگی کوفتی‌ام دیده بودم حتی یک لحظه
رزا خانم را جوان و شاداب دیدم. باز هم عقب‌ترش بردم، و او باز هم قشنگ‌تر شد

اشک توی چشم‌هایم جمع شد

زندگی در پیش رو/رومن گاری/ترجه لیلی گلستان

بی ربط-

از این شعر خیلی خوشم اومد.اصلا نمیدونم چرا و برای بار نمیدونم چندم هم به این

نتیجه رسیدم که برای همه چیز نباید دنبال دلیل خاصی بگردم

هر شب از

خیالت باردار می شوم و

هر صبح سقط می کنم این

جنین حرام زاده را

چه دل آشوبه محزونی

و به قول خود نویسنده وبلاگ شعر فقط شعر است

http://www.blognevesht.blogfa.com/

All things to which I give myself grew rich...

And leave me spent, impoverished, alone

...همه آن چیز ها که بدان ها دل می بازم

غنی می شوند و ترکم می کنند

Rainer Maria Rilke

شعر کامل را اینجا بخوانید

http://www.parvanediary.blogspot.com/

گاهی وقت ها احتیاج هست که یه چیزه محکمی کوبونده بشه تو ی سر آدم یا

سر آدم محکم بخوره به چیزی .اونقدر محکم که چشم ها بیش تر از حد ممکن

باز بشن و این موقع است که انسان توان دیدن و سنجیدن خیلی کارها و چیزها

رو داره .یک دفعه توی پست های قبلیم نوشته بودم :گاهی احساس می کنم باید

یه جوری خودمو غافلگیر کنم. مثلا یک فیلم ترسناک ببینم .بترسم تا از ترس نفسم

بگیره .تا جا بخورم. ولی این بار فیلم ترسناک ندیدم.ولی با تمام وجودم جا خوردم

نترسیدم ولی غافلگیر شدم. فیلم نبود که تمام بشه بره پی کارش . واقعیت بود.از

طرف کسی که هیچ فکرشو نمی کردم . ناراحت وعصبانی شدم .بهم ریختم . بهم

ریخته شد .صحبت هایی شد که نمی بایست میشد. نمیدونم .گویی باید اینطورمیشد

و ضربه اونقدر محکم بود(محکمتر از اون چیزی که فکرشو میکردم) که چشم هام

باز باز باز باز و بازتر بشه . فقط همینو می تونم بگم که

مرسی

خوشحالم . خیلی زیاد

پاییز شده است
پاییز فصل آرامی ست
بردباری حکم فرماست
مرگ وزندگی با هم می سازند
بازو در بازو
سرخ در کنار تیره
سبز در کنار خاکستری...




همه گرفتارند/کریستین بوبن

به من گفتی که دل دریا کن ای دوست

همه دریا از آن ما کن ای دوست

دلم دریا شد و دادم به دستت

مکش دریا به خون پروا کن ای دوست

کنار چشمه ای بودیم در خواب

تو با جامی روبودی ما رو از آب

چو نوشیدیم از آن جام گوارا

تو نیلوفر شدی من اشک مهتاب

تن بیشه پر ازمهتاب امشب

و رنگ کوه ها در خواب امشب

به عاشقی دلی سامان گرفته

دل من در تنم بی تاب امشب

این شعر رو خیلی دوست دارم مخصوصا وقتی با صدای شجریان همراه باشه

ارکستر مجلسی جوانان به رهبری بهروز وحیدی آذر وبا همکاری فرهنگسرای

ارسباران در روزهای 17 18 19 آبان آثاری از موتسارت. شوبرت .الگار

تورینا و بارتوک را اجرا می کند

تکنواز ویلن: الیانا فروهر

ساقیا جام میم ده که نگارنده ی غیب

نیست معلوم که در پرده ی اسرار چه کرد

آنکه پر نقش زد این دایره ی مینایی

کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد!!!!

هرکس همان است که به آن عشق می ورزد

مطلبی از شمس لنگرودی رو خوندم که گویا برای سرمقاله ی فصلنامه ی گوهران

نوشته و لذت بردم

هنر ، خصوصی ترين امر هر انسان است.هيچ کس را نمی شود وادار کرد که تحت

تاثیرفلان شعر يا داستان در آید .خلوت آدم ها ست که هنر مورد علاقه شان را نشان

می دهد و خلوت شان است که شخصیت واقعی شان را آشکار مي کند. علاقه ی

عجیب مردم به هنر به خاطر پاسخ های هنر به خلوت شان است. هرکس همان است

که به آن عشق می ورزد.هيچ کس آن چیزی نيست که حرفش را می زند ، آن چیزی

است که خيالش را می کند و خوابش را مي بيند.آدمی آن چيزی نيست که درکش

می کند آن چيزی است که حس اش ميکند و ناگفته از آن لذت می برد. گرچه علم

پشتيبان هنراست و هنر فرهيخته از علم پیشرفته مدد ميگيرد

http://webialist.com/mina/

And now, the end is near

And so I face the final curtain

My friend, I’ll say it clearI’ll state my case

, of which I’m certain

I’ve lived a life that’s full

I’ve traveled each and ev’ry highway

And more, much more than this

I did it my way

Regrets, I’ve had a few

But then again, too few to mention

I did what I had to do

And saw it through without exemption

I planned each charted course

Each careful step along the byway

But more, much more than this

I did it my way

Yes, there were times

I’m sure you knew

When I bit off more than I could chew

But through it all, when there was doubt

I ate it up and spit it out

I faced it all and I stood tall

And did it my way

I’ve loved, I’ve laughed and cried

I’ve had my fill; my share of losing

And now, as tears subside

I find it all so amusing

To think I did all that

And may I say - not in a shy way

No, oh no not me

I did it my way

For what is a man

?What has he got

If not himself, then he has naught

To say the things he truly feels

And not the words of one who kneels

The record shows I took the blows

And did it my way

Singer: Frank Sinatra
MY WAY